Editörden...
Zuhal Yeniçeri
zuyen@baskent.edu.tr
ELYADAL Oluşumun resmi başlangıç tarihi sayabileceğimiz 27 Mart 2002’de yaptığımız toplantıda, nerede olduğumuz ve neler yapacağımız hakkında en ufak bir fikrim yoktu. O gün orada olma amacımın; üniversite hayatında hissettiğim fakat tam olarak tanımlayamadığım bir boşluğu anlamlandırma ve buna bir son verme arayışı olduğunu söyleyebilirim.
Kapısından içeri adım atabilmek için emek harcadığımız ‘üniversite’; öğrencilerin, öğretim görevlilerinin derslere girdiği ve sınavların yapıldığı birkaç binadan ibaret değildi sadece. Bu çatı altında olmanın daha anlamlı bir amacı ve daha nitelikli bir sorumluluğu olmalıydı. Ancak ben henüz bunu bulamamıştım, umudumla oradaydım.
Söz konusu toplantıda farkettim ki, sadece ben değil, hocalarımız da dahil olmak üzere hiçkimse, nerede olduğumuzu ve neler yapacağımızı bilmiyordu. İlk başta şaşırtıcı ve hatta rahatsız edici olduğunu düşündüğüm bu durumun aslında en önemli ve en kilit nokta olduğunu anladığımda, ben artık yolumdaydım ve boşluk dolmaya başlamıştı. Tamamen bizim şekil vereceğimiz ve rotasını bizim çizeceğimiz bir oluşum içerisindeydik. Anne babası bizlerdik. Biz doğurmuştuk ve biz büyütecektik. Bu oluşumun bir parçası olduk ve her aşamasını tek tek yaratmanın heyecanını tadıyoruz.
ELYAD-DAL üyeleri olarak, hepimizin eşit uzaklıkta olduğu konularda (pi sayısı, karadelikler, volvoks kolonileri, kaos) araştırmalar yaptık ve birbirimizi tanıma fırsatı yakalayarak ileride yapacağımız çalışmalara zemin hazırladık. Kolaj çalışması gerçekleştirdik ve yaptığımız çalışmaların hayal gücümüzle nasıl bir ifadeye dönüştüğünü gördük. Filmler izledik ve üzerinde uzun uzun tartışarak farklı bakış açıları yakaladık. Çeşitli konularda (kimlik, eşcinsellik, türban-kamusal/özel alan vs.) düzenlediğimiz oda toplantılarında oluşan beyin fırtınalarıyla yolculuklara çıktık. Sözün kısası; bilgimizi, düşüncelerimizi ve deneyimlerimizi paylaştık. Ortaya çıkan ürünler ise ödüllerimizdi.
İşte PiVOLKA da, bu paylaşımlardan ortaya çıkan ve size ulaşmamızı sağladığı için belki de en önemli somut ürünlerimizden bir tanesi.
Ben hala arayış içerisindeyim. Ancak bu defa nerede olduğumuzu, neler yaptığımızı biliyorum ve bilimin ışığıyla daha neler yapabileceğimizi düşünmek bile fazlasıyla heyecan veriyor.
Merakın, bilginin, paylaşımın ve üretimin sonu yok. Mehmet Çakar’ın “Savaşı Kim Kazandı?” başlıklı yazısında farklı bir açıdan bahsettiği ‘sonsuzluk’u yakalamanın bir yolu da bu olsa gerek.
Hoşçakalın... |
